جنایتکاران آمریکا و اسرائیل در تاریخ 9 اسفند 1404 همچون دور قبلی میز مذاکره را بمباران کردند. آنها به هیچ وجه قصد مذاکره نداشتند، پروژه آنها مذاکرات برای تبلیغات در سطح جهانی برای تسلیم یا تخریب کامل ایران بوده است.
ترور رهبر شهید جمهوری اسلامی ایران و جمعی از غرورآفرینان و سرداران نظامی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و ارتش جمهوری اسلامی ایران و بمباران فرزندان بی گناه دانش آموز خردسال مدرسه شجره طیبه میناب و شهید کردن این غنچه های نشکفته، همه با یک هدف بود: فروپاشی ایران و ریختن عوامل امپریالیسم آمریکایی و صهیونی به خیابان، تجزیه و تغییر رژیم.
زهی خیال باطل!
یکی از شاهکارهای تاریخ سیاسی، نظامی و اجتماعی در دنیا این است که تمام تئوری، نقشه، حمله و هجمه بزرگترین قدرت نظامی و اقتصادی جهان به ایران با تمام اهداف تخریب و جاه طلبانه آن، که اطمینان داشتند کار تمام است، با مقاومت قدرتمندانه و بی بدیل نیروهای نظامی در میدان و مردم در خیابان این نقشه ها، نقش بر آب شد. این شگفتی در تاریخ جهان بی سابقه است.
آنها از یک مطلب مهم غافل بودند و به هیچ وجه فهم و درک آن را نداشته و ندارند که ملت ایران در اینچنین شرایطی که در تمام تاریخ جهان تاکنون نادر بوده، آگاهانه در کناررهبری و مسئولان نظام، سپاه پاسداران و ارتش جمهوری اسلامی ایستاده اند و تمام مصیبت ها، شهادت ها، کودک کشی ها، عوارض تحریم ها و مشکلات جدی اقتصادی را تحمل کرده و در میدان ماندند. با هر اعتقاد، هر رنگ و هر جنس حرف اول و آخرشان دفاع از وطن بوده است و نقشه های ابر قدرت جهان را با قدرت خنثی کردند.
گمان می کردند با ترور و شهید کردن رهبر انقلاب و فرماندهان نظامی کارتمام است، در یک شگفتی تاریخی غیر قابل تصور، جایگزینی های نظامیان بسرعت انجام شد و مقاومت، دفاع و حمله قدرتمندانه موشکی پایدار و منسجم ادامه یافت.
آمریکا و اسرائیل و متحدانشان از ایران درسی گرفتند که هرگز تصورش را نمی کردند. امروز باید با محکوم کردن این تجاوزهای جنایتکارانه، قدرتمندانه در صحنه ماند و تا پیروزی کامل و خارج کردن آمریکا از منطقه و حذف شر توطئه؛ به مقاومت ادامه داد.
تمام این جنایات در تمام سطوح بشدت محکوم است. برای پیروزی نهایی پایان جنگ بطور کامل،تضمینی ترک مخاصمه، حفظ غنی سازی، حفظ توان نظامی در کلیه سطوح، حذف تحریم و پرداخت غرامت جنگی باید در میدان ها و خیابان ها ایستاد.
