تجدد طلبی به جای تمدن, چهره جهان آزاد سرمایه داری

جهانی شدن یا در هم پاشیدن فرهنگ و اقتصاد کشورهای مستقل همزمان با رشد لجام گسیخته سرمایه داری جهانی ضرورت بدست آوردن بازارهای جدید و فروش کالاها و غارت کردن منابع آن ها در سرشت امپریالیسم جهانی ریشه دوانده است. بدین مناسبت با ادغام مناطق تجاری، زمین مناسب غول های اقتصادی فراهم می شود. مبادله آزاد کالا بین آمریکا، کانادا و مکزیک یکی از این موارد است. در دوران جنگ سرد بازدارندگی به وسیله تهدید با بمب اتم بوده است، ولی اکنون بمب های عظیم مالی کارشان نابود کردن شالوده مالی حاکمیت کشورهاست.
در این کارزار تخریبی؛ کارشناسان ملی، نیروهای تخصصی اداره کننده تمام شالوده های یک مملکت را تحت تأثیر قرار می دهند و به عنوان «مهاجرت» قدرت کشورهای جهان سوم را از توسعه و ترقی سلب می کنند ولی توان صنعتی، اقتصادی کشورهای خود را در کلیه زمینه ها افزایش می دهند.
کشورهایی که تحت فشار و بازار جهانی سرمایه داری قرار می گیرند، مدیران موسسات مالی زیر لوای توسعه گازی شالوده حکومت ها را در بر می‌گیرند. این مدیران مالی وابسته که در هر دوصورت حاکم بر سرنوشت ملی آن کشورها می شوند یا در اقتصاد فرو پاشیده به وسیله سرمایه داری جهانی رانت را حاکم بر سرنوشت کشور – ملت می کنند یا با تسلیم در مقابل ظلم نوین جهانی سازی به بهانه پیشرفت و ترقی یعنی یک کاسه کردن همه چیز در بازار یکپارچه لیبرالیسم نو، پرچم دار آن می شوند.
شعار آنها وصل شدن به جهان آزاد و تسلیم در مقابل ابر قدرت هاست و کشورشان را به عبور و مرور آزادانه کالا که از مظاهر نمادین سرمایه داری است تسلیم می کنند. تجددطلبی بجای تمدن چهره می نماید. جهانی سازی یعنی تسلیم شدن در مقابل شیوه زندگی آمریکایی, مصرف گرایی با هدر دادن ظرفیت ملی و تبدیل شدن به انبار کالاهای ریخته شده سرمایه داری با مونتاژ داخلی. کشورهای حوزه خلیج فارس، آسیای دور، آسیای میانه، آفریقای شمالی همه قربانی این نظم نوین هستند.